กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 162 เอามือสกปรกของเธอออกไป อย่ามาแตะต้องพี่ฉัน
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เสิ่นอวี้เจิงลืมตาตื่นขึ้นมา รู้สึกอ่อนเปลี้ยเพลียแรงไปทั้งตัว
เขาพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง รู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย แขนขาทั้งสี่หนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว
ทั้งที่เมื่อคืนก่อนตอนลงจากเครื่องบิน เขาก็กลับมาเคลื่อนไหวได้แล้วแท้ ๆ ตอนนี้กลับยืนขึ้นอย่างยากลำบาก
เขารู้ดีว่าเป็นเพราะการจากไปของหร่วนจื่ออี จิตใจจึงได้รับการกระทบกระเทือน และร่างกายก็พลอยพังทลายตามไปด้วย
เขาแต่งตัวเรียบร้อยแล้วเดินลงบันได ฝีเท้าซวนเซจนเกือบจะล้ม
แม่เสิ่นกำลังถูพื้นอยู่ในห้องรับแขก พอเห็นสภาพของเขาก็ตกใจ รีบเข้ามาพยุงตัวเขาไว้
“อวี้เจิง สีหน้านายดูแย่ขนาดนี้ ร่างกายยังไม่หายดีอีกเหรอ”
เสิ่นอวี้เจิงโบกมือ “ไม่เป็นไรครับ คงแค่นอนไม่ค่อยหลับ”