ตอนที่ 144 อธิษฐานต่อดาวตก

ตอนที่ 144 อธิษฐานต่อดาวตก

หร่วนจื่ออีตกใจกลัว ไม่กล้าขี่อีกต่อไป

เวลานี้ใกล้สนธยาแล้ว ทุ่งหญ้าถูกอาทิตย์อัสดงย้อมเป็นสีทอง เทือกเขาในระยะไกลกลายเป็นภาพเงาสีม่วงเข้ม

หร่วนจื่ออีก้าวเดินช้า ๆ ไปตามเนินหญ้า ผืนหญ้าใต้เท้านุ่มนิ่ม เหยียบย่ำลงไปแล้วสบายยิ่งนัก

เสิ่นอวี้เจิงหยิบกล้องถ่ายรูปมาจากบนรถตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ ยกขึ้นยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

“ยิ้มหน่อยครับ” เขาพูด

หร่วนจื่ออีคุ้นเคยกับการถ่ายรูปเป็นอย่างยิ่ง ชาติก่อนมีโทรศัพท์มือถือ ทุกคนไปถึงสถานที่ท่องเที่ยว ก็ต้องถ่ายรูปตอกบัตรทุกที่ทุกเวลา เธอจึงฝึกปรือฝีมือการถ่ายรูปมานานแล้ว

เธอเอียงศีรษะ มองไปยังเลนส์กล้อง มุมปากโค้งขึ้น สายลมพัดผ่านเรือนผมยาวของเธอ ปอยผมสองสามเส้นปลิวไสวอยู่ข้างแก้ม

เสียงดัง “กร๊อบ” เสิ่นอวี้เจิงจับจังหวะชั่วพริบตานี้ไว้ได้ แล้วกดชัตเตอร์ลงไป

จากนั้นเธอก็โน้มตัวลง เด็ดดอกไม้ป่าดอกหนึ่งบนทุ่งหญ้าขึ้นมา แนบชิดจมูกสูดดม