กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 76 ที่แท้ก็คิดไปเองฝ่ายเดียว
หร่วนจื่ออีขึ้นเตียงอย่างแผ่วเบา ลูบแขนที่บาดเจ็บของเขา “เจ็บไหมคะ?”
เสิ่นอวี้เจิงย่อมเจ็บอยู่แล้ว ไม้ท่อนนั้นฟาดลงมาอย่างจัง คนร้ายลงมือโหดเหี้ยมเหลือเกิน
แต่พอคิดอีกแง่ หากเขามาช้าไปอีกเพียงก้าวเดียว ไม้ท่อนนั้นคงฟาดลงบนศีรษะของหร่วนจื่ออีอย่างจัง ถึงตอนนั้นเธอจะยังมีชีวิตรอดอยู่หรือไม่คงเป็นปัญหาแล้ว
พอคิดเช่นนี้ ความเจ็บปวดเพียงเล็กน้อยนั่นจึงไม่นับเป็นอะไรเลย เขากลับรู้สึกโล่งใจเสียด้วยซ้ำ
“ไม่เจ็บครับ” น้ำเสียงของเสิ่นอวี้เจิงราบเรียบ “แขนผมไม่มีความรู้สึก ไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดหรอก”
หร่วนจื่ออีชะงักไป ใช่แล้ว เขากลายเป็นอัมพาตไปแล้วนี่นา ปกติออกแรงหยิกเขายังไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเลย