ตอนที่ 12 ทำไมถึงไม่ไหวแล้วล่ะ

ตอนที่ 12 ทำไมถึงไม่ไหวแล้วล่ะ

แม่เสิ่นยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องครัว มองดูหร่วนจื่ออีพับแขนเสื้อขึ้น

ในใจของเธอเต้นระรัวเป็นกลอง สะใภ้คนนี้แต่งเข้ามาครึ่งปี ไม่เคยทำงานบ้านเลยสักครั้ง ถ้วยชามที่ซ้อนกันเป็นตั้งพวกนั้นล้วนเป็นเครื่องเคลือบลายครามชั้นดี อย่าได้ทำแตกเชียวนะ

ทว่าหร่วนจื่ออีกลับเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว ท่าทีผ่อนคลายสบาย ๆ ทั้งยังฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีไปพลางล้างไปพลาง นี่ดูเหมือนคนที่เพิ่งทำงานบ้านเป็นครั้งแรกที่ไหนกัน?

ใช้เวลาทั้งหมดไม่ถึงยี่สิบห้านาที หร่วนจื่ออีก็เก็บกวาดห้องครัวจนเป็นระเบียบเรียบร้อย เธอหันกลับมา

“แม่คะ ลองตรวจดูสิคะ”

แม่เสิ่นเดินเข้าไปดูอย่างละเอียดถี่ถ้วน ชามสะอาด เคาน์เตอร์เงาวับ พื้นสะอาดเอี่ยม หาจุดติไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

“ดีมากจ้ะ” แม่เสิ่นพูดด้วยรอยยิ้ม “ขึ้นไปพักผ่อนบนห้องเถอะ”