บทที่ 20 ภูตน้อย หลิงหลิง

ช่วงเวลาครึ่งเดือนที่ผ่านมาที่บ้าน ฉินเฟิงได้ใช้ชีวิตที่สงบสุขอย่างที่ไม่ได้สัมผัสมานาน

ทุกเช้าเขาตื่นขึ้นมาเองตามธรรมชาติ โดยมีอาหารเช้าที่แม่เตรียมไว้รออยู่แล้ว

พอกินเสร็จเขาก็ช่วยเก็บกวาด จากนั้นไม่ก็ตามพ่อไปเดินเล่นที่ตลาดสดในตำบล หรือไม่ก็นั่งอ่านหนังสือตากแดดอยู่ในลานบ้าน

การเพาะปลูกในมิติไม่เคยหยุดนิ่ง ถั่วลันเตาถูกเก็บเกี่ยวรุ่นแล้วรุ่นเล่า จนตอนนี้เหรียญทองสะสมไปได้กว่าเก้าร้อยเจ็ดสิบเหรียญแล้ว อีกไม่นานก็จะครบหนึ่งพัน

ภูตน้อยใกล้จะมาอยู่ในมือแล้ว

เช้าวันหนึ่ง ขณะที่แม่กำลังเด็ดผักก็พูดขึ้นว่า “เฟิงเอ๋อร์ ถ้าวันนี้ว่างก็ไปเยี่ยมปู่หน่อยนะ ซื้อของติดไม้ติดมือไปฝากท่านด้วย ไม่ว่าเมื่อก่อนจะเป็นยังไง ผู้ใหญ่ก็คือผู้ใหญ่”

ฉินเฟิงที่กำลังช่วยพ่อแต่งกิ่งแก่ของต้นส้มอยู่ในลานบ้าน วางกรรไกรลง “ครับ เดี๋ยวผมไปครับ แล้วเดี๋ยวผมจะซื้อของไปเยี่ยมยายด้วยเหมือนกัน”