บทที่ 18 เล่นกันเก่งจริงๆ

ในห้องรับแขกของอพาร์ตเมนต์หรูบนตึกสูงในกังหนานกงก่วน วิวกลางคืนอันรุ่งโรจน์ของเมืองเจียงตงทอดตัวอยู่หลังหน้าต่างบานใหญ่

ภายในห้องเปิดฮีตเตอร์จนอุ่นจัด พี่สวีสวมเพียงชุดคลุมผ้าไหม เดินเท้าเปล่าไปบนพรมที่นุ่มนวล ในมือถือแก้วไวน์แดง

ซุนเยี่ยนนั่งอยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้าม มือทั้งสองข้างกุมกันแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ

วันนี้เธอไม่ได้แต่งหน้า ใบหน้าจึงดูซีดเซียว เสื้อโค้ทแคชเมียร์ราคาแพงถูกวางทิ้งไว้อย่างไม่ใส่ใจบนพนักโซฟา ราวกับเปลือกนอกอันหรูหราที่ถูกถอดทิ้งไว้

"เยี่ยนเยี่ยน คนกันเองไม่ต้องพูดอ้อมค้อมหรอกนะ" พี่สวีแกว่งแก้วไวน์เบาๆ จนของเหลวสีแดงทิ้งรอยไว้ที่ขอบแก้ว "เธอคิดอะไรอยู่ ฉันรู้หมด แต่เธอไม่ควรไปบีบคั้นเขา—และยิ่งไม่ควรทำให้เรื่องมันไปถึงหูรองฯ ติง"