กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
เฉียวอวิ้นจนปัญญาเล็กน้อย คนในกลุ่มนี้ทำไมถึงได้ขี้ตกใจกันไปหมด เธอจึงผ่อนน้ำเสียงลง “ผ่อนคลายหน่อย นี่ไม่ใช่การเข้าเรียน พวกคุณไม่ต้องเกร็งขนาดนี้หรอก”
“ดูออกเลยว่าเธอพัฒนาขึ้นกว่าเดิม การเน้นเสียงตามตรรกะตรงจุดนี้ถือว่าทำการบ้านมาดีทีเดียว”
เฉียวอวิ้นเอ่ยชมก่อนรอบหนึ่ง จากนั้นจึงกล่าวต่อ “แต่ว่า น้ำเสียงของเธอยังแสดงออกได้ไม่หนักแน่นพอ!”
“ตอนที่ไป๋อันอันพบว่าลี่เฟิงเห็นเธอเป็นเพียงตัวแทน มันต้องเหลือเชื่อ เสียใจปนเปไปกับความโกรธแค้น เพราะฉะนั้นเธอต้องทำแบบนี้…”
เธอสาธิตให้ดูรอบหนึ่งทันที น้ำเสียงสะอื้นสั่งได้ดั่งใจนึก ดวงตาแดงระเรื่อทอดมองลี่เฟิงอยู่อย่างนั้น ปลายนิ้วสั่นเทาเบา ๆ