ตอนที่ 223 วิจารณ์ครั้งแรก 2

ช่างเป็นงานที่เงินก็หายาก เรื่องน่ารังเกียจก็ยากจะกลืนกินจริง ๆ!

เฉียวอวิ้นถอนหายใจยาว เธอหันไปมองหลินหว่านเฟิงบนเวที “ฉันรู้สึกว่าการดูคุณแสดงมันคือการทรมาน ราวกับมีก้างปลาติดคอ ราวกับนั่งอยู่บนเบาะเข็ม และเหมือนมีหนามคอยทิ่มหลัง!”

อาจารย์ที่ปรึกษาท่านอื่น ๆ ต่างก็รู้สึกเห็นพ้องเป็นอย่างยิ่ง พลอยพยักหน้าพร้อมเพรียงกัน

เฉียวอวิ้นกล่าวต่อ “เรื่องบทพูดกับสีหน้าของนายฉันจะไม่พูดถึงแล้วกัน แต่มีข้อผิดพลาดที่ใหญ่หลวงที่สุดข้อหนึ่ง เวลาแสดง สายตาของนายล่อกแล่ก คอยชำเลืองมองมาทางพวกเราอยู่เรื่อย ๆ”

“นักแสดงเวลาเล่นละคร ห้ามมองกล้องเด็ดขาด!”

ผู้กำกับจางหยิบไมโครโฟนขึ้นมา แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงค่อนข้างมีอารมณ์ “ฉันไม่รู้ว่านายไปเรียนการทำสีหน้ามาจากไหน ถึงได้เก๊กหล่ออยู่ตลอดเวลาแบบนี้”