ตอนที่ 164 รางวัลดอกเหมย

สนามบินเมือง N ช่องทางวีไอพี

ซุนจวินย่าดูเวลาบ่อยครั้ง รอนานจนเริ่มหมดความอดทน จึงเดินวนไปเวียนมา

บ่ายสองโมงตรง ในที่สุดเธอก็เห็นเงาร่างของเสี่ยวเสี่ยว ส่วนคนที่สวมหมวกจนมองไม่เห็นใบหน้าด้านหลังนั้น ก็น่าจะเป็นเสี่ยวเฉียวของเธอแล้ว!

เธอเดินวนรอบตัวเฉียวอวิ้นหลายรอบ มองซ้ายมองขวามองบนมองล่าง จากนั้นก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ “อืม ดีมาก!”

เฉียวอวิ้นสงสัยเล็กน้อย อะไรดี ตรงไหนดี?

“ออกไปรอบนี้ ผิวไม่คล้ำขึ้น ไม่อ้วนขึ้น ไม่ซูบโทรม ดีจริง ๆ!”

เฉียวอวิ้นหัวเราะไม่ได้ร่ำไห้ไม่ออก “พี่ซุน ฉันเพิ่งออกไปไม่กี่วันเองนะคะ!”

ต่อให้กินวันละห้าถึงหกมื้อ ก็คงไม่อ้วนขึ้นเร็วขนาดนั้น