กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
เสี่ยวเสี่ยวเก็บโทรศัพท์มือถือกลับเข้าไปในกระเป๋า พลันหันหลังกลับมาแล้วฝืนเค้นยิ้ม “พี่เฉียว ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย หึ ๆ”
“เธอโกหก” สายตาของเฉียวอวิ้นคมกริบ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเธอกำลังฝืนยิ้ม “เธอไม่เห็นฉันเป็นเพื่อนหรือไง?”
เสี่ยวเสี่ยวโบกมือไปมาด้วยความลนลาน รีบอธิบาย “ย่อมไม่ใช่แบบนั้นอยู่แล้วค่ะ!”
ซุนจวินย่าขมวดคิ้ว คล้ายจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง “เธอพูดมาตรง ๆ เถอะ มีใครพูดจาอะไรใช่ไหม?”
ยัยหนูคนนี้ตอนเที่ยงวันยังร่าเริงดีอยู่แท้ ๆ ตอนช่วงบ่ายต้องไปเจอเรื่องอะไรมาแน่ ๆ
หากเป็นคนที่บ้านเกิดเรื่อง เธอก็พูดตรง ๆ ได้แล้ว ทว่าตอนนี้กลับทำท่าปิดบังอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ แบบนี้…