กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
พอออกจากบริษัท เฉียวอวิ้นก็ให้เสี่ยวเสี่ยวหยุดพัก หลายวันมานี้ทำงานไม่ได้หยุดหย่อนเหน็ดเหนื่อยเอาเรื่อง เธอเรียกรถกลับเองก็พอ
ระหว่างทางเห็นแผงขายเจียนปิ่งกั่วจื่อแผงหนึ่ง เหลือระยะทางอีกไม่กี่ร้อยเมตร เธอจึงลงจากรถก่อน
“เจ้านายคะ ฉันเอาเจียนปิ่งกั่วจื่อชุดหนึ่งค่ะ”
“ได้เลยครับ คุณรอสักครู่!”
เจ้านายเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว แปรรูปทำเสร็จอย่างรวดเร็ว เฉียวอวิ้นดึงหน้ากากอนามัยลง กัดกินตอนร้อน ๆ ไปหนึ่งคำ
“เอ๊ะ คุณคือคนนั้น องค์หญิงคนนั้นใช่ไหม!”
“ใช่แล้ว องค์หญิงอวิ๋นหลานใช่ไหมครับ?”
เฉียวอวิ้นยิ้มแห้งอย่างกระอักกระอ่วน ทำไมถึงต้องมาถูกจำได้เอาตอนนี้นะ!