ตอนที่ 49 ตาบอดจากหิมะ

“ประธานกู้ครับ คุณหนูท่านนี้อยู่ในลานหิมะเป็นเวลานานมากใช่ไหมครับ?”

เฉียวอวิ้นเงี่ยหูฟังอยู่ตลอดเวลา ด้วยกลัวว่าจะได้ยินหมอเอ่ยประโยคที่ราวกับตัดสินประหารชีวิตเธอ

พอได้ยินหมอถามแบบนั้น เธอก็รีบพยักหน้ารับทันที “ใช่ค่ะใช่ พอเห็นข้างนอกหิมะตก ฉันก็ออกไปปั้นตุ๊กตาหิมะ น่าจะประมาณชั่วโมงกว่า ๆ พอกลับเข้ามาในห้องตาก็ปวดระบมมากเลยค่ะ”

เมื่อนึกถึงความรู้สึกในตอนนั้น ร่างของเฉียวอวิ้นก็สั่นเทาขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

กู้สิงจือเห็นเช่นนั้น จึงถอดเสื้อโค้ตของตนเองออกแล้วนำมาคลุมให้เธอ จากนั้นก็ย่อตัวลงตรงหน้าเฉียวอวิ้นและกุมมือทั้งสองข้างของเธอไว้ “ดีขึ้นบ้างไหม?”

เฉียวอวิ้นรับรู้ได้ถึงน้ำหนักบนหัวไหล่ พร้อมกับกลิ่นหอมบางเบาของเนื้อไม้ที่โชยเข้ามา

“ฉันดีขึ้นมากแล้วค่ะ”