ตอนที่ 42 แก้วสองใบ

“ว้าว ปูขน!”

เฉียวอวิ้นตาวาว “นี่เข้าเดือนธันวาคมแล้วยังมีปูขนอีกเหรอ?”

จากนั้นเธอรู้สึกว่าตัวเองถามคำถามโง่ ๆ ไป ขอแค่มีเงิน มีอะไรที่กินไม่ได้บ้างล่ะ

“นี่คือหอยเป๋าฮื้อเหรอ?”

“นี่มันกุ้งอะไร ทำไมตัวใหญ่ขนาดนี้!” เฉียวอวิ้นมองกุ้งที่ยาวกว่าฝ่ามือเธอ แล้วร้องอุทานออกมา นี่ต้องมีอย่างน้อย 25 เซนติเมตรแน่ ๆ

“นี่มัน…” กู้สิงจือก็ลำบากใจ เขาเปิดวีแชตของพ่อบ้านขึ้นมา เลือกชื่อหนึ่งจากรายชื่ออาหารทะเลเป็นพรวน “น่าจะเป็นกุ้งเก้าปล้อง”

เฉียวอวิ้นจับหนวดกุ้ง ยัดกุ้งเก้าปล้องที่กระโดดออกมาใส่ถุงคืน