ตอนที่ 32 กินข้าว

“รอนานไหม”

“ไม่เลย ฉันก็เพิ่งมาถึง”

“ท่านประธานกู้ผู้ยิ่งใหญ่ วันนี้มีเวลาว่างได้อย่างไร”

“ต่อให้ผมยุ่งแค่ไหนก็ต้องหาเวลากินข้าว”

พอถึงเวลาอาหาร ที่นี่ผู้คนไปมาพลุกพล่าน เมื่อเห็นลูกค้าพวกนี้แต่งกายด้วยชุดสูทและรองเท้าหนัง เฉียวอวิ้นก็รู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย

“ฉันแต่งตัวสบายเกินไปหรือเปล่า” เธอยังไม่มีความสำนึกของการเป็นดารา บนตัวคือกางเกงยีนส์สีฟ้าอ่อนกับเสื้อไหมพรมสีเทาที่พบเห็นได้ทั่วไปที่สุด

“ขอแค่คุณกินอย่างมีความสุขก็พอ ที่นี่ไม่ได้กำหนดเรื่องการแต่งกาย”

กู้สิงจือมองมวยผมกลมกลึงของเธอ มือไม้คันยุบยิบจึงอดไม่ได้ที่จะบีบเบา ๆ

เฉียวอวิ้นไม่รู้ตัวเลย ยังคงกินลูกชิ้นไข่มุกอย่างมีความสุข

“เออนี่ มีเรื่องหนึ่ง ไม่รู้ว่าคุณ…”