ตอนที่ 11 กลับประเทศ

เพื่อจะได้ไม่ต้องนั่งว่างไม่มีอะไรทำบนเครื่องบิน เอาแต่นอนเบิกตารอคอยอย่างทรมานนานนับสิบชั่วโมง เฉียวอวิ้นจึงตัดสินใจออกไปเดินเล่นข้างนอกเพื่อฆ่าเวลา

นับตั้งแต่ข้ามมิติมาที่นี่ เธอก็เอาแต่วิ่งวุ่นหาเลี้ยงชีพมาโดยตลอด ยังไม่มีโอกาสได้เที่ยวชมที่นี่อย่างจริงจังเลย ในอนาคตก็อาจจะไม่ค่อยมีโอกาสได้มาแล้ว

สำหรับคนจนอย่างเธอแล้ว การเดินตระเวนกินถือว่ามีความคุ้มค่าที่สุด แต่น่าเสียดายที่แถวนี้ไม่มีอาหารอร่อยอะไรเลย

เธอเดิน ๆ หยุด ๆ ตลอดทาง เมื่อเหนื่อยก็หาที่นั่งพักสักครู่

บรรยากาศของต่างบ้านต่างเมืองไม่ได้ดึงดูดใจคนโลกส่วนตัวสูงอย่างเธอเลยแม้แต่น้อย มันเทียบไม่ได้กับการนอนเล่นโทรศัพท์มือถือบนโซฟาเสียด้วยซ้ำ

ตอนนี้ถ้าได้ชานมสักแก้วก็คงจะดีสิ เฉียวอวิ้นเกิดความคิดแวบขึ้นมา