ตอนที่ 2 บังเอิญพบ

เฉียวอวิ้นทรุดนั่งแหมะอยู่บนพื้น ขยี้ผมตัวเองจนฟูฟ่องเป็นรังนก

ต้องเป็นการทำงานล่วงเวลาติดต่อกันจนทำให้เสียชีวิตกะทันหันแน่ ๆ ไอ้เจ้านายสารเลว เธอควรจะทนอยู่ที่บริษัทต่ออีกสักพักแท้ ๆ ถ้าเป็นอย่างนั้นก็จะได้นับเป็นอุบัติเหตุจากการทำงาน แถมยังได้เงินชดเชยตกเบิกก้อนโตอีกด้วย

เอ่อ… ดูเหมือนจะไม่ใช่แฮะ เธอตัวคนเดียวไม่มีใคร พอตายไปแล้วเงินชดเชยจะให้ใครล่ะ อีกอย่างถ้าเธอตายไปแล้วก็คงไม่ได้ใช้เงินก้อนนั้นอยู่ดี

ไม่ว่าจะยังไง ทั้งหมดมันก็เป็นความผิดของพวกนายทุนทั้งนั้น!

แม้ว่าเวลาอ่านนิยายตามปกติเธอจะอิจฉาคนที่ได้ลบไอดีแล้วเริ่มชีวิตใหม่ก็เถอะ แต่การส่งเธอพรวดเดียวข้ามมาอยู่ต่างประเทศแบบนี้ มันจะไม่กระตุ้นหัวใจกันเกินไปหน่อยเหรอ

แล้วมิติพกพาล่ะ?

ระบบล่ะ?