บทที่ 141: คล้องกุญแจคู่รักบนหอคอยนัมซาน โยนลูกกุ…

บทที่ 141: คล้องกุญแจคู่รักบนหอคอยนัมซาน โยนลูกกุ…

บทที่ 141: คล้องกุญแจคู่รักบนหอคอยนัมซาน โยนลูกกุญแจทิ้งไปกับสายลม

"จริงๆ แล้ว รสมือของแม่ฉันอร่อยกว่านี้อีกนะ"

เลีย คิม เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เจือความคะนึงหา "เวลาแม่ทำแพนเค้กต้นหอม จะใส่ทั้งต้นหอมและอาหารทะเลลงไปเยอะมาก ส่วนน้ำจิ้มแม่ก็ปรุงด้วยสูตรลับเฉพาะของตัวเอง"

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่น้ำเสียงจะอ่อนโยนลง "คราวหน้า... ฉันจะให้แม่ทำให้เธอลองชิมดูนะ"

พอพูดคำนั้นออกไป เธอกลับชะงักไปเอง เห็นได้ชัดว่าไม่ได้คาดคิดว่าจะเผลอเอ่ยถ้อยคำที่สนิทสนมลึกซึ้งถึงเพียงนี้

แจ็กสันไม่ได้เอ่ยแซวแต่อย่างใด เขาเพียงก้มหน้าก้มตากินต่อ ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

เลีย คิม รู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย จึงใช้ตะเกียบเขี่ยกิมจิในถ้วยไปมา หลังเงียบไปชั่วครู่ เธอก็เอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน "แจ็กสัน"

"หืม?"

"บอกฉันหน่อยสิ ถ้าฉันไม่ได้เป็นนักเรียนหัวกะทิในสายตาของทุกคน ถ้าฉันเต้นไม่เป็น และไม่ได้ฉลาดขนาดนั้น... เธอยังจะดีกับฉันแบบนี้อยู่ไหม?"