บทที่ 19 ความเขินอายของเอมิลี่ และนัดหมายของโซเฟีย

บทที่ 19 ความเขินอายของเอมิลี่ และนัดหมายของโซเฟีย

คราวนี้เธอนำพู่กันจรดลงบนผืนผ้าใบด้วยสมาธิที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ลืมความเขินอายและความประหม่าจนหมดสิ้น เหลือเพียงแรงขับเคลื่อนอันบริสุทธิ์ในการสร้างสรรค์ผลงาน บ่อยครั้งที่เธอจรดเส้นร่างอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยุดชะงักเพื่อพิจารณานานหลายต่อหลายนาที สายตาสลับมองระหว่างเรือนร่างของเขาและกระดาษราวกับพยายามกักเก็บช่วงเวลาที่ผ่านเลยไปอย่างรวดเร็ว

แจ็คสันยังคงรักษาท่าทางไว้ กล้ามเนื้อเริ่มปวดร้าว เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นบนหน้าผาก ไหลย้อยตามแนวขอบกราม และหยดลงบนไหปลาร้า ทว่าเขากลับไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย