กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Novel666
บทที่ 10: การยอมรับในศาสตร์แห่งพันธนาการ—"คุณมัดฉันได้นะ"
"ถ้าอย่างนั้น..."
เอมิลีกระแอมเบาๆ ก่อนจะหยิบสมุดสเก็ตช์ภาพขึ้นมา "เรื่องที่จะมาเป็นแบบ... นายยังยินดีอยู่ไหม"
"ยินดีสิ"
แจ็กสันเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ "แต่ฉันมีข้อเสนอแนะอยู่อย่างหนึ่ง"
"ว่ามาสิ"
"อย่ามัววาดแค่มือเลย"
แจ็กสันสบตากับเธอด้วยสายตาจริงจัง "ถ้าเธออยากจะสำรวจประเด็นอย่าง 'สุนทรียศาสตร์แห่งความเจ็บปวด' หรือ 'ความตึงเครียดของการถูกพันธนาการ' จริงๆ ล่ะก็ เธอต้องแสดงมันออกมาให้สมบูรณ์แบบกว่านี้ รายละเอียดเฉพาะจุดมันก็ดีอยู่หรอก แต่การจัดองค์ประกอบภาพโดยรวม ความเชื่อมโยงของมัดกล้ามเนื้อ ปฏิกิริยาของร่างกายยามถูกกดทับ สิ่งเหล่านี้ต่างหากคือแก่นแท้"
ดวงตาของเอมิลีพลันเป็นประกาย
นั่นคือแววตาของนักศึกษาศิลปะยามได้ฟังคำแนะนำระดับมืออาชีพ