กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เสด็จคงเห็นว่าฉันกับกู่โจวใกล้จะอดตายแล้ว พระองค์ใช้สองมือกดลงบนหัวของฉันกับกู่โจว ความรู้สึกเย็นสบายพวยพุ่งเข้าสู่สมอง จากนั้นความเหนื่อยล้ากับความหิวโหยทั่วร่างก็หายไปในพริบตา แม้แต่อุปนิสัยมารที่กระสับกระส่ายทนไม่ได้มาตลอดก็หายวับไปด้วย”
“พวกเราไม่เคยเห็นวิธีแบบนี้กันมาก่อน ในใจจึงผุดความหวาดกลัวขึ้นเล็กน้อย แต่ในขณะเดียวกันก็เกิดความใฝ่ฝัน”
“อาจเพราะกลิ่นอายบนตัวเสด็จทำให้คนอยากพึ่งพิงเหลือเกิน ฉันกับกู่โจวจึงยังกอดขาพระองค์ไว้ไม่ปล่อย พวกเราปรารถนาอย่างเลื่อนลอยว่าคนลึกลับผู้นี้จะเมตตาพวกเราสักนิด”