กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในตอนนั้นเอง กระจกเหล่านั้นก็หายวับไป แต่เงาคนในกระจกกลับยังอยู่
ภาพนี้พิลึกเกินไป การถกเถียงภายนอกหยุดชะงัก ทุกคนกลั้นหายใจจ้องหน้าจอ
ผู้เข้าแข่งขันทั้งหลายก็ระวังตัวขึ้นทั้งหมด
ปี้หยี่ก้าวไปหาเงาคนเดียวที่นอนอยู่ ยื่นมือช้อนตัวขึ้นมา วางไว้ที่ตำแหน่งประตู
“อยู่ห่างพวกนั้นหน่อย อย่าให้ถูกเหยียบตายเข้า”
“……”
ทุกคนเหลือบตามองเล็กน้อย
เงาคนนี้ขาวจนเกือบโปร่งใส ผิวหนังและริมฝีปากไม่มีสีเลือด ผมสีเงินสยายอยู่ ดูราวกับตายไปแล้ว
นอกจอ
“นี่ใคร” เสียงของเสี่ยวนิ่นซิ่วเฉิงดังขึ้นในสมองของมารกษัตริย์