กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“โฮ่ง!” เจ้าสุนัขส่ายหางอย่างตื่นเต้น กระโดดโลดเต้นไม่หยุด
ปี้หยี่แบมือออก เจ้าสุนัขเอียงคอเล็กน้อย ก่อนจะลองยื่นอุ้งเท้าออกมาแตะบนเตียงเบา ๆ เมื่อเห็นว่าปี้หยี่ไม่ได้ขัดขวาง จึงยื่นอีกข้างตามมา พอเห็นว่าปี้หยี่ไม่มีปฏิกิริยาอะไร มันจึงกระโดดขึ้นไปบนเตียงแล้วใช้เท้าเขี่ยมือของเขาพลางเลียฝ่ามือ
ปี้หยี่วางสมุดบันทึกลงแล้วเอื้อมมือไปลูบหัวสุนัข “หวังหวัง นายเห็นคนที่เขียนไว้ในสมุดบันทึกไหม?”
“ฉัน... เหมือนจะทำอะไรบางอย่างหล่นหายไป...”
เวลานี้ ในอีกกาลอวกาศที่แสนไกล
ณ สถานที่อันยิ่งใหญ่ที่เรียกกันว่า “บ้าน”
กรมอวกาศเวลา