กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เขาตามกงจื่อเข้าไปในโรงเหล้า
ครั้งแรกที่ได้ดื่มเหล้า เขาเห็นถ้วยเหล้าใบเล็ก ๆ แล้วรู้สึกว่าคงใส่ได้แค่ซอกฟัน จึงดื่มจนหมดในอึกเดียว ความเผ็ดร้อนกระตุ้นลำคอ ใบหน้าเล็ก ๆ ของเขาย่นเป็นก้อน
กงจื่อหัวเราะเสียงดังอย่างเปิดเผย “ฮ่า ๆ ๆ เสี่ยวเส้าเสียช่างกล้าได้กล้าเสียจริง ๆ”
สิวเฉิงก็ยิ้มขึ้นเช่นกัน เขาชอบความรู้สึกที่ได้รับการยอมรับแบบนี้
ดังนั้นในวันนั้นเขาจึงดื่มเหล้าไปมาก
ตื่นขึ้นมาก็อยู่ในห้องของโรงเหล้า ตอนที่ตื่นเด็กเสิร์ฟบอกเขาว่ากงจื่อคนนั้นเป็นคนเปิดห้องให้ ให้เขาพักผ่อนให้ดี มีวาสนาค่อยมาพบกันอีก
ช่างมีอิสระเสรีเช่นนี้ สิวเฉิงยิ่งมีใจให้กงจื่อคนนี้มากขึ้น