กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในจังหวะที่ทุกคนกำลังขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ใต้หน้ากาก
ปี้หยี่แอบเล็ดลอดออกจากฝูงชนอย่างเงียบเชียบ เขาเดินสำรวจทุกชั้นของปราสาทโดยไร้เสียง
สุดท้ายก็เดินขึ้นไปยังชั้นดาดฟ้า
เขายืนอยู่บนชั้นดาดฟ้ามองออกไปนอกปราสาท เพราะท้องฟ้ามืดลงแล้ว ข้างนอกจึงมืดสนิท
แต่พอมองออกไปก็เห็นได้คร่าว ๆ ว่ารอบปราสาทเป็นสวนเขียวขจีหลากแบบ ไกลออกไปล้วนเป็นป่า ในป่ามีไอพิษหนาแน่น มองไม่เห็นเลยว่ามีอะไรอยู่ในป่านั้น ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าสนามแม่เหล็กในนั้นต้องปั่นป่วนแน่
หากคนที่ไม่คุ้นทางก้าวเข้าไป ต้องหลงทางแน่นอน
“เป็นอย่างไรบ้าง”
ปี้หยี่ถามเบา ๆ
เสียงของอวิ่นอี้ดังขึ้นในหัวของเขา