กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอปี้หยี่ดื่มยาจนหมดก็รู้สึกง่วงบ้าง จึงหันกลับไปยังตึกสำนักงานเดิม หาห้องที่สะอาดห้องหนึ่งนอนหลับ
สุนัขเฝ้าอยู่ข้างเขาไม่เข้าใกล้ ตอนนี้เห็นเขาหลับแล้วจึงเข้าไปแนบชิดปลอบประโลมจิตใจเขา
ผู้ชมภายนอกก็ถอนหายใจเฮือกออกมาทันที
[ตกใจแทบตาย ตอนที่เขามองไปที่หอพัก ใจฉันหยุดเต้นไปเลย]
[ดีแล้ว ดีแล้ว เขาไม่ได้ไปที่หอพัก]
[จำเป็นต้องตื่นเต้นขนาดนั้นไหม ปี้หยี่แค่กลืนกินพลังงาน ไม่ได้กินคนจริง ๆ สักหน่อย]
[ใครจะพูดได้แน่ สมุดของเขาถูกเก็บเข้าไปในกระเป๋ามิติ ถึงเขาจะไม่กินคน คนอื่นสำหรับเขาก็ไม่ต่างจากกระสอบทราย ลองถามหน่อยว่าใครจะทนหมัดเดียวที่เขาตบตามสบายได้]
……
เช้าวันรุ่งขึ้น