กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เขายังพูดไม่ทันจบ พลั่วทอดอันหนึ่งก็ถูกขว้างเข้าใส่ใบหน้า ขณะเดียวกันเจ้าสุนัขตัวหนึ่งก็กระโจนเข้าหา เขารีบยกมือขึ้นเตรียมฟาดมันออกไป
“หวังหวัง!” ทันทีที่ปี้หยี่ตะโกน มือที่เดิมทีปู้เหลยตี้เตรียมฟาดลงไปก็พลิกทิศทาง ก่อนรวบเจ้าสุนัขเข้ามากอด
“โฮ่ง โฮ่ง!!” เจ้าสุนัขแยกเขี้ยวคำรามต่ำใส่เขา ขาทั้งสี่ดิ้นพล่านไม่หยุด
เวลานี้ปี้หยี่หายใจไม่ค่อยออกและวิงเวียนศีรษะ ราวกับถูกพิษ
เขาก้มหน้าพึมพำกับตัวเอง “เดี๋ยวก่อน ฉันขอหาสภาวะก่อน”
ปู้เหลยตี้อุ้มเจ้าสุนัขเดินไปหาปี้หยี่
“เอ้า ตอนนี้คุณชื่อปี้หยี่ใช่ไหม”
ปี้หยี่เงยหน้าขึ้น แสงสีแดงจาง ๆ ผุดขึ้นในส่วนลึกของดวงตา รอยยิ้มตรงมุมปากเปี่ยมด้วยความเสรีไร้พันธนาการ
“เส้าเสียท่านนี้คงจำคนผิดแล้ว ฉันมีนามว่าซิวเฉิง”
“……”