กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ข้างเมืองเจียงเฉิง ปี้หยี่เดินร่อนเร่อยู่คนเดียวบนผืนแผ่นดินกว้างใหญ่แห่งนี้ เดินผ่านหุบเขาเข้าสู่ป่า ในที่สุดฝีเท้าก็เริ่มช้าลง
วินาทีที่เครื่องมือนั้นสแกนสมองของเขา ความเจ็บแปลบรุนแรงก็แล่นเข้าสู่สมอง เศษชิ้นส่วนความทรงจำนับไม่ถ้วนแวบวับไม่หยุด แต่ละชิ้นแตะต้องไม่ได้ พอเขาคิดอย่างละเอียด หัวก็ปวดรุนแรงราวกับจะระเบิดออกในทันที เศษชิ้นส่วนเหล่านี้ก็กลายเป็นฟองสลายไป จับต้องไม่ได้
เท้าเขาเซถลา เขายื่นมือยันต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งไว้ เงยหน้ามองแมกไม้เขียวขจี
“ฉัน…เป็นใคร”