กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พวกเด็กแสบโกรธจนกระทืบเท้า
“นาย! นาย! ก็นายคนเดียว!”
“นายตีฉัน ยังเอาเก้าอี้ฟาดหัวฉันอีก!”
“นายเตะฉัน! ฉันจำนายได้! ก็นายคนเดียว!”
ปี้หยี่ยิ่งฟังยิ่งรู้สึกต้องทนทุกข์ ชี้ไปที่พวกเขาแล้วถาม “ฉันตีพวกนาย ฉันเตะพวกนาย ฉันเอาเก้าอี้ฟาดหัวพวกนาย? เป็นฉันทำจริง ๆ เหรอ?”
“ถูก! ก็นายคนเดียว!”
“นายอย่าหวังจะตุกติก นอกจากนายจะยอมให้พวกฉันฆ่า ไม่อย่างนั้นก็ไสหัวออกไป!”
ปี้หยี่กระโดดลงจากเตียง ในจังหวะที่ทุกคนยังไม่ทันตั้งตัว เขาก็ยกเก้าอี้หน้าโต๊ะเขียนหนังสือขึ้นฟาดลงบนหัวของเด็กแสบ
“เด็กเลว ฉันไม่ได้ทำเลยสักนิด ทำไมต้องใส่ร้ายฉัน! อายุแค่นี้ก็โกหก ฉันจะตีให้ตาย!”
“……”