กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในตอนนั้นเอง ก็มีคุณยายผมขาวโพลน เดินขาไม่ค่อยคล่องคนหนึ่งออกมาจากในหมู่บ้าน
ผู้ชม: [มาแล้ว มาแล้ว! ยายแก่คนนี้มาอีกแล้ว! ทุกครั้งที่เห็นเอ็นพีซีคนนี้ขนหัวลุกทุกที]
ผู้เข้าแข่งขันทั้งหลายต่างก็เกร็งหลังตรงด้วยความตึงเครียด
ในมือคุณยายถือแผ่นพับใบหนึ่ง ยิ้มอย่างเมตตา เดินกะเผลก ๆ เข้ามา
“พวกคุณจะเช่าบ้านไหม? ในหมู่บ้านยังมีบ้านว่างอยู่หลายหลังพอดี”
เมื่อได้ยินประโยคนี้อีกครั้ง ทุกคนก็รู้สึกหนังศีรษะชาไปหมด
เพียงเพราะดันเจียนนี้ถูกเล่นซ้ำหลายครั้งเกินไป ทุกครั้งล้วนเปิดฉากด้วยบทเดียวกัน ทุกครั้งล้วนไม่มีใครรอดชีวิต ดังนั้นเมื่อห่างกันนานขนาดนี้แล้วได้ยินคำพูดนี้อีกครั้ง หลายคนจึงเกิดปฏิกิริยาตอบสนอง