กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลิงลั่วชะงักไปครู่หนึ่ง “ฉัน…ตอนนั้นไม่ได้คิดมากขนาดนี้”
“ผมรู้ครับ” เย่สิงเสวี่ยยิ้ม หลังจากจูบเธอครั้งหนึ่ง จู่ ๆ เขาก็เอี้ยวตัวมาปลดเข็มขัดนิรภัยที่เพิ่งคาดให้เธอเมื่อครู่ออก แล้วพูดว่า “ลั่วลั่ว มานั่งให้ผมกอดหน่อยได้ไหม?”
“หา?”
เขาเปลี่ยนเรื่องเร็วเกินไป จนเธอตามความคิดของเขาไม่ทันไปชั่วขณะ
เย่สิงเสวี่ยไม่ได้รอให้เธอตอบตกลงด้วยซ้ำ หลังจากปลดเข็มขัดนิรภัยบนที่นั่งของเธอแล้ว เขาก็ยื่นมือไปอุ้มเธอเข้ามาในอ้อมกอดทันที
หลิงลั่ว “……”
ดูเหมือนตอนนี้เขาจะอยากบำเพ็ญเซียน