เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เย่สิงเสวี่ยตื่นขึ้นมาตั้งแต่ก่อนสี่โมงเช้าเล็กน้อย
เมื่อตื่นขึ้นมาแล้วไม่เห็นหลิงลั่ว เขาก็รู้ทันทีว่าเธอต้องออกไปข้างนอกแน่ ๆ
หลังการฝึกยามเช้าเสร็จ เมื่อเห็นว่าเวลาเข้าแถวของเหล่าทหารใกล้จะถึงแล้ว แต่หลิงลั่วยังไม่กลับมา เขากำลังจะติดต่อหลิงลั่ว หลิงลั่วก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเขา
หลิงลั่วกลับมาอย่างรีบร้อน ยังไม่ทันจัดเสื้อผ้าและรูปลักษณ์ให้เรียบร้อย บนตัวยังมีไอชื้นบาง ๆ ของกลิ่นธรรมชาติเช้าตรู่ติดอยู่ ก็กลับมาแล้ว
เธอที่หายากนักที่จะมีความรีบร้อนสองส่วนและความสะเพร่าหนึ่งส่วนเช่นนี้ เมื่อเย่สิงเสวี่ยมองเห็นกลับรู้สึกว่าเธอน่ารักอ่อนโยนยิ่งขึ้น และยังมีความเป็นจริงแบบมนุษย์โลกมากกว่าปกติอีกด้วย
เย่สิงเสวี่ยยิ้มออกมา ยื่นมือไปลูบแก้มที่เปียกชื้นเล็กน้อยของเธอ แล้วหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดหน้าและผมให้เธอ พลางกล่าวอย่างอ่อนโยนว่า “ยังมีเวลาอยู่นะ ลั่วลั่วไม่ต้องรีบ”