กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลิงลั่ว: “……”
เมื่อเห็นความเขินอายวาบขึ้นในดวงตาของเธอ เย่สิงเสวี่ยก็หัวเราะเบา ๆ กอดเธอไว้ จุมพิตเบา ๆ ที่หางตาของเธอ ช่วยจัดผมและเสื้อผ้าที่ยุ่งเล็กน้อยให้เธอ แล้วจึงปล่อยเธอ พลางพูดว่า “ก็ไม่เช้าแล้ว เราต้องออกไปกันแล้ว”
หลิงลั่วพยักหน้า: “อืม”
เมื่อหลิงลั่วกับเย่เฟิงและคนอื่น ๆ มาถึงภัตตาคาร เหรินหย่งเฟิงกับโจวหยวน กวนหลี่ อวี๋ตันชิงและคนอื่น ๆ ก็มากันครบหมดแล้ว
นับตั้งแต่ที่วิธีฝึกฝนเหล่านี้ถือกำเนิดขึ้น ผลลัพธ์อันน่าทึ่งของมันก็ทำให้กวนหลี่ โจวหยวนและคนอื่น ๆ ตะลึงงันไปหมด
ตลอดเวลากว่าหนึ่งปีที่ผ่านมา พวกเขาหวังอยู่ทุกวันว่าจะมีโอกาสได้พบ “ปรมาจารย์” ผู้ที่สามารถพัฒนาวิธีฝึกฝนที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ได้สักครั้ง