กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลิงลั่วลงจากเตียงแล้วถาม “คุณมาหาฉัน เพราะอาหารกลางวันทำเสร็จแล้วเหรอ?”
“ไม่ใช่” พอพูดถึงเรื่องนี้ เย่สิงเสวี่ยก็ยิ้มนิดหนึ่ง “ลั่วลั่ว เมื่อกี้ผมใช้ไลต์เบรนคุยกับคนคนหนึ่งมาสักพัก ลั่วลั่วอยากเดาไหมว่าอีกฝ่ายเป็นใคร?”
รอยยิ้มนี้ของเขา เธอรู้สึกคุ้นเคยมาก
เพราะตอนที่เขาเป็นฝ่ายเอ่ยถึงเย่เจิ้นเหยียนขึ้นมาก่อนหน้านี้ เขาก็ทำสีหน้าแบบนี้เหมือนกัน
เธอชะงักเท้าทันที “คุณ...คุณตา?”
เย่สิงเสวี่ยยิ้ม “อืม คุณตาของเรา ท่านชวนเราไปกินข้าวเย็นที่โน่นคืนนี้ ลั่วลั่วว่างไหม?”
หลิงลั่ว: “……”
ไม่
เธอรู้สึกว่าตัวเองยุ่งมาก
ยุ่งมาก ๆ