กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เวลาผ่านไปอีกเนิ่นนาน
ทุกสิ่งด้านนอกเงียบสงบลง
ดูเหมือนจะเข้าสู่ราตรีสงัดแล้ว
เย่สิงเสวี่ยกลัวว่าหลิงลั่วจะหนาว จึงช่วยห่มผ้าให้ แล้วคิดจะลุกขึ้น แต่หลิงลั่วกลับกอดคอเขาไว้ “อย่าขยับ”
เย่สิงเสวี่ยยิ้มแล้วจูบหน้าผากเธอ “ลั่วลั่วไม่หิวเหรอ”
หลิงลั่ว “……”
ก็นิดหน่อย
“เมื่อกี้ผมติดต่อพ่อบ้าน ให้คนทำอาหารไว้ ตอนนี้น่าจะทำเสร็จแล้ว ให้ผมลงไปยกขึ้นมาดีไหม”
หลิงลั่ว “อือ……”