กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“หืม?” หลิงลั่วเงยหน้ามองเขา “ฉันนอนทับแบบนี้แล้วคุณจะไม่สบายตัวหรือเปล่า?”
เย่สิงเสวี่ยมองเธอ ความปรารถนาบางอย่างผุดขึ้นในดวงตา น้ำเสียงแหบพร่าขึ้นกว่าเดิม “ไม่ใช่…”
หลิงลั่วยิ่งไม่เข้าใจ “แล้วทำไมถึงไม่ได้ล่ะ?”
“ไม่ใช่ว่าไม่ได้ แต่เป็นเพราะ—”
“แล้วเป็นเพราะอะไร?”
ชั่วขณะหนึ่ง เย่สิงเสวี่ยกลับไม่รู้จะพูดอย่างไร
เขาไม่พูด หลิงลั่วจึงถือว่าเป็นการอนุญาตโดยปริยาย