กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เธอหยุดขยับตัวยุกยิกทันที
เย่สิงเสวี่ยสูดลมหายใจลึก ก่อนจะค่อย ๆ ปล่อยเธอแล้วลุกขึ้นพูดว่า “นอนเร็วหน่อยนะ ผม...กลับไปพักก่อน”
หลิงลั่วพยักหน้า “ได้ค่ะ”
เมื่อเห็นแววตาเธอกระจ่างใสไร้ความคิดอื่นใด เย่สิงเสวี่ยก็ชะงักขณะลุกขึ้น ผ่านไปไม่กี่วินาที เขาลูบศีรษะเล็ก ๆ ของเธอโดยไม่พูดอะไรอีก แล้วรีบเดินออกจากห้องของหลิงลั่ว