กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“มีครับ มีเวลาครับ”
แม้ว่าก่อนหน้านี้ตอนอยู่บนดาวอสูร หลังจากที่พวกเขาทักทายเย่สิงเสวี่ยอยู่หลายครั้ง ผ่านไลต์เบรน พวกเขาก็ผ่อนคลายลงมากแล้ว
แต่การคุยผ่านไลต์เบรน กับเผชิญหน้าเย่สิงเสวี่ยตัวจริง มันจะเหมือนกันได้ยังไงล่ะ?!
ไม่!
ไม่เหมือนกัน!
ดังนั้น พวกเขาจึงยังเหมือนครั้งแรกที่ได้คุยกับเย่สิงเสวี่ย ทั้งตื่นเต้นทั้งประหม่า พูดไปมือก็สั่นไป
เพิ่งพูดจบ พวกเขาก็รู้สึกว่าไม่ค่อยถูกต้อง รีบพูดว่า “ไม่ ไม่ต้องกินข้าวครับ”
ตลอดมา หลิงลั่วเป็นคนดูแลพวกเขา พวกเขาจะหน้าไม่อายให้เย่สิงเสวี่ยเลี้ยงข้าวได้ยังไง?
พวกเขาเลี้ยงเย่สิงเสวี่ยกับหลิงลั่วต่างหากถึงจะถูก!
ในจังหวะนั้น หลิงลั่วสังเกตเห็นเจียงซิงเหอ