กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เย่สิงอวี่หัวเราะเบา ๆ “พวกเราไปกันเถอะ”
ลั่วอีพยักหน้า “อือ”
จากนั้นทั้งสองก็เดินมุ่งไปทางเย่สิงเสวี่ย
เพราะแบบนี้ ในห้องไลฟ์ช่วงหนึ่งจึงเหลือเพียง “อ๊า ๆ ๆ” เต็มหน้าจอ
เย่สิงเสวี่ยที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ในเต็นท์ แม้จะมองไม่เห็นผู้คน แต่ก็รู้ความเคลื่อนไหวทุกอย่างของพวกเขาอย่างชัดเจน
ดังนั้นเขาจึงรู้ว่าลั่วอีกับเย่สิงอวี่รู้ทั้งรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่ แต่ก็ยังเดินมาทางฝั่งเขา
แต่สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนแม้แต่นิด ยังคงพลิกหนังสือของตัวเองอย่างสงบนิ่ง
กระทั่งสองนาทีต่อมาเมื่อทั้งสองมาถึงจุดที่เขาตั้งเต็นท์ เขาจึงปิดหนังสือ เปิดเต็นท์แล้วเดินออกไป
พอเดินออกไป สายตาของเขาก็ประจันกับลั่วอีและเย่สิงอวี่เข้าพอดี
ชั่วขณะหนึ่งทั้งสามคนก็ไม่มีใครพูดอะไร