เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 385 ตื่นรับฤดูใบไม้ผลิ
ฟ้าโปร่งติดต่อกันห้าวัน ผืนดินก็ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์
ลั่วเอินนั่งยอง ๆ อยู่ที่หัวแปลง สอดมือเข้าไปในดิน ดินนั้นชื้นและร่วน นิ้วมือสอดเข้าไปได้โดยไม่เปลืองแรง ตอนชักออกมามีดินดำติดอยู่ชั้นหนึ่ง ไรเนิร์ดใช้เท้าย่ำดินข้าง ๆ พื้นรองเท้าจมลงไปครึ่งชุ่น ตอนดึงออกมาพาเอากลิ่นคาวดินลอยขึ้นมาสายหนึ่ง
“เพาะปลูกได้แล้ว” ไรเนิร์ดกล่าว “วันนี้ไถพรวนดิน พรุ่งนี้ตากแดดอีกหนึ่งวัน มะรืนนี้ก็หว่านเมล็ดได้แล้ว”
ลั่วเอินยืนขึ้น ตบดินบนมือทิ้งไปเบา ๆ ไอเย็นในดินยังไม่สลายไปหมด พอนั่งยอง ๆ นานเข้าหัวเข่าก็เย็นเยียบจนปวด แต่ในใจเขากลับอบอุ่น เมล็ดพันธุ์เตรียมไว้ตั้งแต่ฤดูใบไม้ร่วงปีกลายแล้ว 200 จิน คัดทีละเม็ดแล้ว เต่งตึง สะอาด บรรจุในถุงผ้าแขวนไว้บนขื่อห้องครัวเตาไฟ ผ่านไปหนึ่งฤดูหนาวก็ไม่ชื้น
“ไถเถอะ”