เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 383 เฝ้ารอฤดูหนาวผ่านพ้น
ในช่วงไม่กี่วันที่หนาวเหน็บที่สุดของเดือนสิบสอง เถ้าแก่ซุนก็เดินทางมาถึง
เขาบังคับเกวียนบรรทุกคันหนึ่งมา บนเกวียนบรรทุกเกลือ ผ้า และยังมีสุราอีกหลายไห รอยล้อบดทับพื้นหิมะจนเกิดเป็นร่องลึกสองสาย ม้าพ่นลมหายใจออกทางจมูกเสียงดัง ไอสีขาวพวยพุ่งออกมาจากรูจมูก ก่อนจะควบแน่นกลายเป็นหมอกในอากาศอันหนาวเหน็บ
ลั่วเอินออกไปต้อนรับเขาที่หน้าประตูป้อม เถ้าแก่ซุนกระโดดลงมาจากคานเกวียน กระทืบเท้าสองสามที ก้อนหิมะที่เกาะอยู่บนรองเท้าบู๊ตก็ร่วงกราวลงมา เขาอ้วนขึ้นรอบหนึ่ง ใบหน้ากลมมน คางซ้อนกันเป็นสองชั้น แต่ดวงตายังคงเป็นประกายสดใส
“ใกล้จะสิ้นปีแล้ว จึงแวะมาเยี่ยมพวกเจ้าเสียหน่อย” เถ้าแก่ซุนตบผ้าน้ำมันบนเกวียนเบาๆ “เกลือ ขนมาจากทางใต้ เป็นเกลือใหม่ ส่วนผ้า เป็นผ้าฝ้ายเนื้อหนา เอาไว้ตัดเสื้อผ้าให้พวกเด็กๆ และสุรา เป็นสุราหมักฤดูใบไม้ร่วงของปีก่อน เก็บไว้สามเดือนแล้ว รสชาติกำลังได้ที่ทีเดียว”