เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 361 ช่องโหว่
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นลั่วเอินไปหาหานหู่
หานหู่นั่งอยู่หน้าประตูห้องเก็บฟืน กำลังใช้มือขวาฟั่นเชือกป่าน แขนซ้ายคล้องผ้าพยุงไว้ช่วยอะไรไม่ได้ เขาจึงเหยียบปลายเชือกป่านข้างหนึ่งไว้ใต้ฝ่าเท้า ส่วนปลายอีกข้างใช้มือขวาควั่น ควั่นได้ท่อนหนึ่งก็เก็บท่อนหนึ่ง ข้างเท้ามีขดเชือกยาวเหยียดที่ฟั่นเสร็จแล้ว ขดอยู่บนพื้นราวกับงูที่จำศีลในฤดูหนาว
“ต้องใช้เชือกเยอะขนาดนี้เลย?” ลั่วเอินย่อตัวลงนั่งยอง ๆ
“เอาไว้ใช้ป้องกันเมือง” หานหู่ไม่ได้หยุดมือ “ซุงกลิ้งหินถล่มต้องมัด บันไดพาดต้องมัด คนเจ็บต้องหาม เชือกไม่เคยมีพอใช้หรอก”
ลั่วเอินหยิบเชือกเส้นหนึ่งที่ฟั่นเสร็จแล้วขึ้นมาจากพื้น ลองดึงดู เหนียวแน่นดี
“เมื่อคืนฉันคิดมาทั้งคืน” ลั่วเอินกล่าว “เฟิ่งว่านซานสร้างถนน มาจากทางใต้ คนจากเผ่าธงครามคราวก่อนมาจากทางเหนือ คราวหน้าก็อาจจะมาจากทางเหนืออีก พวกเราต้องระวังทั้งเหนือใต้ แต่กำลังคนไม่พอ จะดูแลทั้งสองด้านไม่ได้”