เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 347 เร่งเก็บเกี่ยว
ท้องฟ้ายังไม่สว่าง ลั่วเอินก็ถูกคนปลุกให้ตื่น
คนที่ปลุกเขาคือไรเนิร์ด ชาวนาเฒ่ายืนอยู่หน้าคั่ง ในหัตถ์กำรวงบัควีตไว้หนึ่งกำ ริ้วรอยเต็มใบหน้าล้วนมีแต่ความร้อนรน
“เจ้าแคว้น ต้องรีบเก็บเกี่ยวแล้ว เช้าตรู่วันนี้ฉันไปดูที่แปลงมา บักวีตที่สุกงอมพอโดนลมพัดเมล็ดก็ร่วง หากถ่วงเวลาไปอีกสองวัน คงร่วงลงดินหมดแน่”
ลั่วเอินลุกขึ้นนั่ง แผลที่แขนซ้ายเจ็บแปลบขึ้นมา เขาซี่คำหนึ่ง แล้วใช้มือขวายันขอบคั่งลุกขึ้นยืน เยวี่ยยังหลับอยู่ ส่วนอลิเซียไม่ได้อยู่ข้างกายแล้ว ด้านนอกได้ยินเสียงเธอกำลังตักน้ำอยู่ริมลานบ่อน้ำ
“วันนี้มีคนลงแปลงได้กี่คน” ลั่วเอินถามพลางสวมเสื้อผ้า
“นับรวมคนที่พอเดินไหวแล้ว ทั้งหมดยังไม่ถึง 30 คน รวมกับที่เฉินหวยอี้ส่งทหารมาช่วย 20 นาย รวมกันได้ 50 คน” ไรเนิร์ดชะงักไปครู่หนึ่ง “แต่หลายคนมีบาดแผลตามตัว ทำได้ไม่เร็วนัก”
คน 50 คนเก็บเกี่ยวบักวีตกว่า 100 หมู่ ในปีก่อน ๆ ย่อมเพียงพอแล้ว ทว่าปีนี้ไม่เหมือนกัน ในแปลงยังมีส่วนที่เก็บเกี่ยวไม่ทัน ส่วนที่ถูกศัตรูย่ำยี และส่วนที่ถูกไฟเผา ปะปนกันระเกะระกะ แปลงดินบางแปลงสุกเกินไป บางแปลงยังไม่สุกเต็มที่ ไม่อาจเก็บเกี่ยวพร้อมกันได้ ต้องแยกกันทำ