เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 345 หลังฟ้าสาง
ลั่วเอินนั่งอยู่บนพื้นเป็นเวลานาน
ไม่ใช่ว่าไม่อยากลุกขึ้นมา แต่เป็นเพราะลุกไม่ไหว กระดูกทุกชิ้นทั่วทั้งตัวปวดร้าวไปหมด บาดแผลบนแขนซ้ายฉีกขาด เลือดซึมจนผ้าพันแผลที่อลิเซียพันไว้ชุ่มโชก ติดแนบเนื้อเหนียวเหนอะหนะ เขาอยากจะแกะผ้าพันแผลออกดู แต่นิ้วมือไม่ฟังคำสั่ง พยายามแกะอยู่สองทีก็แกะไม่ออก จึงช่างมัน
คนบนกำแพงทยอยพากันลุกขึ้นยืน เฉินลิ่วเป็นคนแรกที่ยันช่องเชิงเทิน ขาของเขายังคงสั่นเทาแต่ก็ยืนหยัดอยู่ได้ หวังสือโถวเดินกะเผลกเข้ามา ดึงตัวลั่วเอินขึ้นมาจากพื้น
“ท่านเจ้าแคว้น ด้านล่างจะทำอย่างไรดี”
ลั่วเอินยันช่องเชิงเทินมองลงไปเบื้องล่าง ใต้กำแพงเมืองมีศพสิบกว่าร่างนอนระเกะระกะ มีทั้งของศัตรูและคนของเราเอง บันไดพาดแหลกกระจายเกลื่อนพื้น โล่ถูกโยนทิ้งไปทั่วทุกหนแห่ง ภายใต้แสงจันทร์มองเห็นสีของเลือดไม่ชัดเจน ดำมืดเป็นปื้นราวกับน้ำหมึกสาดกระเซ็น
“หามคนที่ยังมีชีวิตอยู่เข้าไปก่อน” ลั่วเอินกล่าว “คนตายปล่อยไว้ก่อน รอฟ้าสางค่อยมาเก็บ”