กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 337 เริ่มเกี่ยวข้าว
ฟ้าเพิ่งสาง ลั่วเอินก็ตื่นแล้ว
ไม่ได้ถูกเสียงปลุกให้ตื่น แต่ในใจมีเรื่องกังวล จึงนอนไม่หลับ เขานอนบนคั่งฟังสักครู่——ข้างนอกเงียบมาก แม้แต่สุนัขก็ไม่เห่า อลิเซียนอนตะแคง หายใจสม่ำเสมอ เยวี่ยไม่รู้ว่ามุดเข้าไปในผ้าห่มของพวกเขาตั้งแต่เมื่อไร ขดตัวอยู่ตรงกลาง มือเล็ก ๆ กำชายเสื้อของลั่วเอินไว้
เขาค่อย ๆ แกะมือลูกสาวออก ดึงผ้าห่มให้เรียบร้อย แล้วลุกขึ้นแต่งตัว
ในลานบ้านมีความเคลื่อนไหวแล้ว เฒ่าจ้าวกำลังลับเคียว เสียงหวือหวาจากห้องเก็บฟืนดังมา ไรเนิร์ดย่อตัวล้างหน้าที่ลานบ่อน้ำ เงยหน้าขึ้นเห็นลั่วเอินก็พยักหน้า “เจ้าแคว้น วันนี้ลงมือได้แล้ว”
“ลงมือได้” ลั่วเอินว่า