กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 320 ฝน
ไรเนิร์ดบอกว่าฝนจะตก รอมาสามวันแล้วแต่ฝนก็ยังไม่มา ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าสว่างวาบ ไร้เมฆหมอกแม้เพียงเสี้ยว ดวงอาทิตย์ร้อนขึ้นทุกวี่วัน หน้าดินแห้งผากไปชั้นหนึ่ง ต้นกล้าบัควีตเพิ่งงอกขึ้นมาได้ไม่นาน รากยังตื้น พอโดนแดดแผดเผา ใบก็ลู่ตกลงมา ไร้จิตวิญญาณมีชีวิตชีวา ราวกับคนที่ยังไม่ตื่นนอน
ไรเนิร์ดนั่งยอง ๆ อยู่ตรงหัวแปลง กอบดินขึ้นมาหนึ่งกำมือแล้วบีบดู ดินร่วนแตกเป็นเม็ดละเอียด ร่วงลอดผ่านซอกนิ้วมือลงไป เขาขมวดคิ้ว ไม่พูดไม่จา ลั่วเอินก็นั่งยอง ๆ ลงไปเช่นกัน กอบดินขึ้นมาหนึ่งกำมือแล้วบีบดู ดินก็ร่วนซุยเช่นกัน “แห้งแล้ว” เขาพูด ไรเนิร์ดตอบอืม