เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 270 รอ
เฒ่าฟางพักอาศัยอยู่ในร้านค้าของเถ้าแก่ซุน หนึ่งวัน สองวัน สามวัน... ไหนบอกว่าจะรอสามวัน ทว่าพอพ้นวันที่สามไปแล้ว เขาก็ยังไม่จากไป เถ้าแก่ซุนส่งข่าวมาบอกว่าเฒ่าฟางขอยืมสมุดบัญชีในร้านไปเปิดอ่าน อ่านอย่างเอร็ดอร่อยเพลิดเพลิน คล้ายกับลืมไปแล้วว่าตนมาที่ป้อมวินสตันเพื่อทำอะไร ลั่วเอินจึงบอกว่า ยังไม่ไปก็พักอยู่ต่อไปเถอะ อย่างไรเสียก็ไม่ได้ขาดแคลนข้าวปลาอาหารสำหรับเขาคนเดียว
วันที่สี่ เฒ่าฟางก็มาด้วยตัวเอง คราวนี้ไม่ได้พาคนสองคนนั้นมาด้วย เดินค้ำไม้เท้ามาคนเดียว จากร้านค้าของเถ้าแก่ซุนถึงป้อมวินสตัน ระยะทางเจ็ดแปดลี้ เขาเดินอยู่เกือบครึ่งวัน พอมาถึงหน้าประตูป้อม ใบหน้าไม่มีเหงื่อ ลมหายใจไม่หอบเหนื่อย เพียงแต่บนรองเท้าเปรอะเปื้อนโคลนอยู่ชั้นหนึ่ง เขาเอาเท้าถูกับธรณีประตูเพื่อป้ายโคลนออก แล้วก้าวเข้ามา เห็นลั่วเอินกำลังลับเคียวอยู่ในลานบ้าน จึงยกก้อนหินมานั่งลงเองโดยไม่เอ่ยปากพูดอะไร