เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 224 กระแสใต้น้ำแห่งวสันต์
อากาศอบอุ่นขึ้นมาได้หลายวันแล้ว
ข้าวสาลีนอกป้อมวินสตันเขียวขจีราวกับปูพรมกำมะหยี่หนานุ่มไว้ชั้นหนึ่ง พอยามสายลมพัดผ่านก็ไหวระริกเป็นระลอกคลื่น เสียงเสียดสีซ่า ๆ คล้ายดังผืนปฐพีกำลังกระซิบบอก ลั่วเอินยืนเฝ้ามองอยู่บนกำแพงเมืองอยู่นาน ในใจก็คิดคำนวณว่าข้าวสาลีรอบนี้ของปีนี้จะเก็บเกี่ยวได้มากน้อยเพียงใด
ผลผลิตข้าวสาลีเมื่อปีก่อนนั้นดีเยี่ยม แป้งที่โม่ได้ทั้งขาวทั้งละเอียด แม้แต่กษัตริย์องค์ใหม่เสวยแล้วยังเอ่ยปากชม ภายหลังข้าวสาลียังเติบโตอย่างบ้าคลั่งขึ้นมาอีกรอบ แม้จะชวนให้ผู้คนตื่นตระหนก ทว่าสุดท้ายผลผลิตกลับเพิ่มขึ้นจากปีก่อน ๆ ถึงสามส่วน ประกอบกับสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ใต้พิภพพวกนั้นได้หลับใหลลงอย่างสมบูรณ์แล้ว พืชผลในปีนี้ก็น่าจะเติบโตอย่างราบรื่นมั่นคงไปจนถึงฤดูใบไม้ร่วงได้เสียที
“ท่านพ่อ!”
เยวี่ยวิ่งขึ้นมาจากหัวบันได แก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อ ในมือกำดอกไม้ป่าไว้ช่อหนึ่ง มีทั้งสีเหลือง สีขาว สีม่วง เบียดเสียดอยู่ด้วยกัน ส่งกลิ่นหอมบางเบา
“ท่านดูสิ พี่ไอราสอนฉันจำชื่อดอกไม้พวกนี้ ดอกนี้คือดอกแดนดิไลออน ดอกนี้คือดอกกล้วยไม้เดือนสอง ส่วนดอกนี้เรียกว่า—”