กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 120 วันธรรมดา
วันเวลาผ่านไปเร็วกว่าที่คิด
ฤดูใบไม้ผลิคล้ายเพิ่งหว่านเมล็ดพันธุ์ลงไป พริบตาเดียวข้าวสาลีก็เปลี่ยนเป็นสีเหลือง ฤดูร้อนคล้ายเพิ่งเริ่มฝึกทหาร พริบตาเดียวก็ร้อนจนคนแทบหายใจไม่ออก ยามเก็บเกี่ยวธัญพืชในฤดูใบไม้ร่วง หนูอ้วนยืนอยู่บนพื้นที่ลาดเนิน เฝ้ามองกระสอบธัญพืชที่กองพะเนินเป็นภูเขาเหล่านั้นแล้วยืนอึ้งไปพักใหญ่
“นี่พวกเราเพาะปลูกเองจริงหรือ” เขาถามลูกสาว
ลูกสาวสุขุมกว่าเขามากนัก นางลงบัญชีไปพลางโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า “ท่านพ่อ คำนี้ท่านก็เคยถามเมื่อปีกลาย”
หนูอ้วนเกาศีรษะ พลางหัวเราะแหะ ๆ
ฤดูหนาวมาเยือนช้ากว่าปีก่อน ๆ ถึงเดือนสิบเอ็ดแล้ว ดวงอาทิตย์ยังคงอบอุ่น เฒ่าโซรินยังคงนั่งอยู่ริมน้ำพุน้ำตาจันทร์ ห่อหุ้มกายด้วยเสื้อคลุมเก่าที่ใส่มานานยี่สิบปีตัวนั้น พลางเล่า “เรื่องราวเมื่อหกสิบปีก่อน” เหล่านั้นให้คนที่เดินผ่านไปมาฟัง