Chapter 0115

ตอนที่ 117 ศึกโลหิต

ยามที่ผู้กลืนกินดวงดาวตนแรกทอดร่างล้มลง ลั่วเอินไม่มีกาลเวลาให้ยินดีฉลอง

เพราะตนที่สองโถมพุ่งทะยานเข้ามาแล้ว

มันรวดเร็วยิ่งกว่าตนแรก ใบหน้าบิดเบี้ยวเหล่านั้นเบียดเสียดยัดเยียด อ้าปากกรีดร้องแหลมแสบแก้วหู เสียงกรีดร้องราวกับดาบที่ทิ่มแทงเข้าสู่ใบหู ทหารหลายนายบนกำแพงเมืองถึงกับกอดศีรษะทรุดฮวบลงไป ทวารทั้งเจ็ดเริ่มมีโลหิตซึมไหล

“อุดหูไว้!” ไรเนิร์ดโฮก “อย่าไปฟัง!”

ทว่าไร้ประโยชน์

เสียงเช่นนั้นมิได้ผ่านเข้าทางหู แต่มันดังกังวานขึ้นในสมองโดยตรง