กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 37 น่าเสียดายที่เลียนแบบรูปลักษณ์
“หัวหน้าเหยียน ทำไมคุณไม่กินล่ะ?”
จี้ชวนมองอาหารตรงหน้าโดยไม่มีความอยากเลยแม้แต่นิดเดียว เขาสนใจแต่แกนผลึกเท่านั้น
ส่วนการสิงร่างซอมบี้นั้น สนใจเพียงเลือดเนื้อเท่านั้น
“ฉันไม่หิว ดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออก ฉันต้องเดินดูรอบๆ อีกหน่อย เธอไปทำงานต่อเถอะ ฉันเดินคนเดียวก็ได้”
เมื่อเห็นน้ำเสียงของหัวหน้าเหยียนเริ่มเรียบลง โม่หลีก็ถอนหายใจโล่งอก บางทีถ้าเดินดูรอบๆ มากขึ้นอาจจะจำได้ขึ้นมา
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า “ถ้าหัวหน้าเหยียนหลงทางหรือเจอปัญหาอะไร อย่าลืมเรียกฉันนะ”
“ตกลง”
จี้ชวนลุกขึ้นยืนทันที เตรียมตัวจะไปดูชั้นอื่นๆ เป้าหมายหลักของเขาคือหาซ่งหวยให้พบ